روانشناسی و آموزش و پرورش کودکان

 
نویسنده : لیلا شیاسی - ساعت ۱٠:۱٢ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٤ آذر ،۱۳۸٦
 

برنامه ریزی ارگونومی  ( متناسب سازی ) جهت افراد استثنایی

 

 

طبق آمارهای به دست آمده بیش از نیم میلیارد از جمعیت دنیا به دلیل نارساییهای ذهنی، جسمی و حسی معلول به شمار می آیند که 80 درصد آنها در کشورهای در حال توسعه زندگی می کنند.

معلولیت در واقع پیامد محرومیتهایی است که فرد به عنوان نتیجه اختلالات یا ناتوانیها تجربه    می کند و انعکاس تعامل و انطباق فرد با محیط است.

ارگونومی عبارت است از: " علم اصلاح و بهینه سازی " محیط ، مشاغل و تجهیزات به گونه ای که متناسب با محدودیت های انسان بوده و دو هدف کلی را دنبال کند:

1) ایمنی و بهداشت 2) تولید و بهره وری

ایجاد محیط و شرایط ویژه افراد استثنایی (منظور ما در اینجا  بیشتر افراد معلول حسی حرکتی، نابینا و فلج مغزی می باشد) جهت حفظ  سلامتی  جسمی  و روانی  آنها  در  مکانهایی  که  با  آن سرو کار دارند، موجبات افزایش بهره وری و کاهش هزینه های هنگفت مراقبت های درمانی، حوادث و بیماری های ناشی از محیط زندگی  وکار را فراهم می کند.

افراد معلول در حال حاضر با مشکلاتی روبه رو هستند که یکی از این مشکلات موانع شهری برای فعالیت آنان می باشد. معلولین و جانبازان با محدودیتهای فیزیکی نه به خاطر معلول بودن خود بلکه به دلیل معلول بودن شهری از انجام فعالیت و خلاقیت، کار و زندگی در محیط شهری عقب می مانند. معلولین به هنگام خارج شدن از منزل در مواقع اضطراری با مشکلات عدیده ای روبه رو می شوند مانند کوچه های باریک، مشکلات و موانع موجود در شبکه دسترسی پیاده شهری، مشکلات موجود درشبکه حمل ونقل شهری، وجود پله، جوی های آب بدون درنظر گرفتن پل ارتباطی و ... . نگاهی به وضعیت فوق  همگی بیانگر در نظر نگرفتن حداقل حقوق شهری برای این افراد از سوی برنامه ریزان شهری می باشد در حالیکه هدف این افراد بایستی گونه ای از معماری باشد که برای کلیه افراد از جمله معلولین و افراد دارای محدودیتهای حرکتی قابل استفاده بوده و در رفت و آمدهای روزانه آنان مشکلی ایجاد ننماید .

در زیر به تعدادی از راهکارها اشاره می شود:

در مورد سطح پیاده رو ها بایستی از سطوح با لغزندگی به طور جدی خودداری کرد . باید  از کف های خاکی یا پوشیده از سنگریزه نیز اجتناب کرد زیرا که درکف های پوشیده از سنگریزه  صندلی چرخدار پس از مدتی کوتاه به دلیل متراکم شدن سنگریزه ها در اطراف چرخها از حرکت می ایستند. در نتیجه پوشاندن کف پیاده رو با مصالح سخت وغیر لغزنده مانند آسفالت و بتن مناسب می باشد.

سطوح شیبداری که بتواند پاسخگوی نیاز معلولین باشد، بایستی دارای عرض، طول، شیب و  نرده های کمکی مناسب بوده و نیز سطح آنان از موانع عاری باشد. در صورتیکه سطح شیبدار طولانی باشد باید از پاگرد استراحتی استفاده کرد.

آسانسورها تنها وسیله مناسب جهت جابه جایی معلولین به صورت عمودی ودسترسی آنان به سایر طبقات می باشند. آسانسورها باید گنجایش یک صندلی چرخدار با یک نفر همراه را داشته باشند. ونیز باید در مورد محل قرار گرفتن دکمه های آسانسور، محدودیت این افراد را مد نظر داشت. ارتفاع دکمه ها نباید بیش از 140 سانتیمتر باشد. (در مورد نابینایان، بایستی این نکته را مد نظر قرار داد که: دکمه های آسانسور مجهز به خط بریل باشند، تا فرد نابینا بتواند مقصد خود را به راحتی شناسایی کند).

سرویس های بهداشتی به خصوص مستراح باید به نحوی طراحی گردند که برای معلولین جسمی- حرکتی نیز قابل استفاده باشد. اگر طراحی به نوعی باشد که درب مستراح به داخل فضا باز شود، فرد معلول برای بستن در، مجبور به دور زدن یا برگشتن به سمت عقب می باشد که در اکثر مواقع کوچک بودن فضای داخلی باعث ایجاد مشکل برای آنان می شود که در نتیجه باید درب فضاهای بهداشتی مخصوص معلولین به بیرون باز شود .

از طرف دیگر در مترو، علاوه بر الزام وجود آسانسور برای معلولین حسی- حرکتی ، بهتر است آسانسورها به خط بریل جهت دسترسی راحت نابینایان مجهز باشند. و همچنین وجود میله های سراسری هدایت کننده از ابتدای درب ورودی سالنهای مترو تا درب ورودی واگن مخصوص افراد ویژه ضروری به نظر می رسد.

نتیجه گیری:

 در مورد مشکلات معلولین به عنوان بزرگترین اقلیت در جامعه، مطالب بسیار است و راهکارها جهت رفع آن بسیار بیشتر. چه بسا مسایل و مشکلاتی که افراد استثنایی در جامعه ما با آن روبرو هستند، با تأمل و صرف وقت و هزینه ، برای مدت زمانی طولانی قابل حل باشند. شاید مهمترین کاری که در جامعه ما بایستی نهادینه شود، نگاه به افراد استثنایی است. و آموزش این نگرش و بینش  درست، بایستی از مدارس ما به ویژه با برقراری طرح یکپارچه سازی آموزشی آغاز شود. چرا که مشکلات افراد استثنایی،تنها  با حضور روشن آنها دراجتماع  ودر تعامل با سایرین،  می تواند بهتر، منسجم تر و سریعتر رفع گردد.

 


 
comment نظرات ()

 
و حالا شما والدین گرامی ؛
نویسنده : لیلا شیاسی - ساعت ۱۱:٤٤ ‎ب.ظ روز جمعه ٢ آذر ،۱۳۸٦
 

۲۰ قدم به سوی موفقیت:

  • احساس ناامیدی را از خود دور کنید.
  • ضعف های خود را بپذیرید.
  • نقاط قوت خود را تقویت کنید.
  • از مطلق گرایی دوری کنید.
  • افسوس نخورید.
  • خود و دیگران را ببخشید.
  •  دوست بدارید.
  • با نشاط از خواب برخیزید.
  • به دنبال برنامه ای مفرح باشید.
  • بر شادی ها تمرکز کنید.
  • خود را شایسته شادی بدانید.
  • توقع کمال نداشته باشید.
  • دیگران را همانطور که هستند، بپذیرید.
  • تصمیم بگیرید.
  • آرامش داشته باشید.
  • ورزش کنید.
  • به خدا توکل کنید.
  • نظم داشته باشید.
  • تا می توانید از قید و بندهای زندگی رها شوید.
  • بخندید که خنده بر هر درد بی درمان دواست.

برگرفته از: هفته نامه سلامت، شماره صدو چهل و سوم.


 
comment نظرات ()

 
تلنگر
نویسنده : لیلا شیاسی - ساعت ۱۱:٢٠ ‎ب.ظ روز جمعه ٢ آذر ،۱۳۸٦
 

شگفت است همیشه سلام آغاز دیدار است و در نماز پایان؛ این شاید بدان معناست که پایان نماز آغاز دیدار است.


 
comment نظرات ()